منظره‌ای دیده نشده. صدایی شنیده نشده. بوی استشمام نشده. غذایی چشیده نشده. و موج احساسی که تجربه نکرده‌ایم. این سفر بازسازی قطعات پراکنده و حسی رها شده است. وقتی به آن مکان برسیم به چه خواهیم اندیشید؟ ناله، زاویه ۴۰ درجه. طغیان، زاویه ۵۰ درجه. فریاد، زاویه ۶۰ درجه. کوهستانی بی‌تناظر فراموش‌شده‌ای فراتر از دریای سنگین. در بالای زمین، به نورهای چشم‌های دختران برای آینده خواهیم رسید.