در این اثر، سفرهای طولانیِ کاروان‌ها و رنج‌های روزمرهٔ انسان‌ها در میان بطنِ نبردها به هم می‌آمیزد. داستان از تباهیِ جنگ و تأثیر آن بر خط‌های خاموشِ زندگی می‌گوید؛ از پیاده‌رویِ بی‌پایان سربازان، از صدای تپشِ قلبِ خانواده‌های دور از خوابِ شب و از اشک‌های کودکان که به آسمان بلند می‌شود. روایت به‌شیوه‌ای شاعرانه، با تصاویرِ تکرارِ ماسه‌ها و گرد و غبار و با زبانِ ساده اما عمیق، مسیرهای طولانی را به عنوان نمادی از پس‌وکشیِ امید و رویاهای باستانیِ مردم نشان می‌دهد. هر گام، یادآورِ یادگارانِ گذشته، تصمیم‌های سختِ امروز و آینده‌ای است که تنها با مجاورتِ مشترکِ انسان‌ها می‌تواند به صلح و آشتی بدل شود. کتابی است دربارهٔ صبوریِ انسان‌ها در برابر ویرانی و تلاشِ پیوسته برای یافتنِ روشنایی در سایه‌های جنگ، تا دوباره بتوان نامِ خانه و وطن را به زبان آورد.