برن، ۱۹۷۹: یک بلوک برج به نام تسچارن گوت. به همراه چند دوست (از جمله بازیگر مشهور سوئیسی استفان کورت)، پدر و عموی کارگردان آرون نیک فیلم ایدئالیستی سوپر ۸ "دکتر تشارنی بلوز" را می‌سازند – یک خودنگاره وحشی و بدون پرده از نسل خود. ۴۰ سال بعد، نیک دوستان را در تسچارن گوت جمع می‌کند و می‌پرسد که در این مدت چه بر سر آنها و ایده‌هایشان آمده است. چه چیزهایی را به دست آورده‌اند؟ چه چیزهایی را از دست داده‌اند؟ گذشته، حال و آینده به هم می‌رسند و سفری از ناامیدی‌های شخصی، امیدها و جستجوی جمعی برای هویت را شکل می‌دهند. در "تشارنی بلوز II"، آرون نیک نوعی دوستی را کشف می‌کند که می‌تواند هر چیزی را تحمل کند.