پیپو کارگردان صحنه است که به مرکز پناهندگان می‌رود تا ببیند پناهندگان چگونه روزهای خود را سپری می‌کنند در وضعیتی میان دردناک یادها و ترس‌ها از آینده به تدریج پناهندگان به کارگردان دل می‌دهند و روایت‌هایشان را می‌گویند برخی از آنها در این فیلم خواهند بود و برخی دیگر راز نگه داشته می‌شود در نهایت ایده اجرای انجیل شکل می‌گیرد همان طور که در این افراد تجسم پیدا می‌کند و به ناچار به بازیگران کلیدی عصری جدید تبدیل می‌شوند