به عنوان یک پدر جوان، وقتی که دخترش را در حال گذراندن تجربیات زندگی‌اش می‌بیند، کارگردان فیلم الکساندر مورو به رویکرد مونتسوری پی می‌برد و تصمیم می‌گیرد دوربینش را در یک خانه کودکان (۳ تا ۶ سال) در قدیمی‌ترین مدرسه مونتسوری فرانسه قرار دهد. الکساندر در محیطی آرام و صلح‌آمیز، پر از گل‌ها، میوه‌ها و مواد مونتسوری به گرمی پذیرفته می‌شود. او با کودکانی شاد ملاقات می‌کند که آزادانه حرکت می‌کنند و به تنهایی یا در گروه‌های کوچک کار می‌کنند. معلم بسیار محتاط است. برخی از کودکان در حال خواندن، برخی در حال نان‌پزی، انجام تقسیم، خندیدن یا خوابیدن هستند. کودکان در طول سال تحصیلی کارگردان فیلم را راهنمایی می‌کنند و به او کمک می‌کنند تا جادوگری خودمختاری و عزت نفس آن‌ها را درک کند - بذرهای یک جامعه جدید از صلح و آزادی که ماری مونتسوری تمام عمرش را به آن اختصاص داده است.