به عنوان یک یادداشت بصری رادیکال، فیلم "دوربین‌دار" به تصاویری شگفت‌انگیز که فیلمساز کیرستن جانسون ضبط کرده است، می‌پردازد و آن‌ها را به گونه‌ای بازتعریف می‌کند که لحظات و موقعیت‌هایی را که به‌طور شخصی بر او تأثیر گذاشته‌اند، روشن کند. آنچه به‌دست می‌آید، تأملی زیبا در مورد رابطه بین حقیقت و قاب دوربین است، زیرا جانسون صحنه‌هایی را که به‌عنوان نوعی حقیقت در جشنواره‌ها ارائه شده‌اند، به داستانی دیگر تبدیل می‌کند—داستانی درباره سفر شخصی، هنر و ارتباط انسانی مستقیم.