روحِ پا

از طریق روحِ پا، مصطفی ازونر یک تأمل در سه حرکت ارائه می‌دهد که بازتابی از تاریخ ترکیه است: تلاش معطل شدهٔ این کشور برای پیوستن به اتحادیهٔ اروپا که هنوز در جریان است. فیلم ۲۵ سال را در بر می‌گیرد و حافظهٔ شخصی و جمعی این پروژه را بررسی می‌کند. در آغاز، خانواده‌ها و رسانه‌ها گرد هم می‌آیند تا شاهد eclips سال ۱۹۹۹ باشند. پس از آن، با پا به فضای سیاسی که به زندگی روزمره و فعالیت‌های خانوادگی کارگردان نفوذ می‌کند در متن مذاکرات کشور، گذر زمان رخ می‌دهد. در نهایت، زمان حاضر همانند سمفونی شهری گشوده می‌شود و مجموعه‌ای از قطعات وجود که با فیلم ضبط شده‌اند پیامد را مستند می‌کند. بدون نوستالژی یا کینه‌تراشی، این مقاله با حساسیت و جزئیات به جان بخشیدن به گذشته و پتانسیل آیندهٔ ترکیه می‌پردازد