جایگاه رابرتا فِلَک در تاریخ موسیقی زمانی تثبیت شد که او اولین هنرمندی شد که دو سال متوالی جایزه گرمی بهترین آهنگ را برای ترانه‌های «اولین باری که چشمانت را دیدم» (۱۹۷۳) و «با آهنگش آرام مرا می‌کشت» (۱۹۷۴) کسب کرد. عمق و پیچیدگی انتخاب‌های اشعاری و درون‌مایه‌ای او، و همچنین تلفیق پیچیدهٔ تأثیرات کلاسیک و سول در سبکش، همگی از زنی نشأت می‌گرفت که در سراسر زندگی‌اش به دقت به واکاوی نقش و هویت خود پرداخت. آنتونیو دامبروسیو، فیلمساز، بنای شگفت‌انگیزی برای یک نابغه موسیقی منحصربه‌فرد و غیرقابل دسته‌بندی خلق کرده است که شامل نظرات هنرمندان معاصری می‌شود که الهام‌بخش آنان بوده است.