در پایان قرن نوزدهم، يتيم به همراه عمه و عموى خود در نورماندی به زندگي فرومي‌برد. دخترک نه تنها به خاطر انسان‌دوستانه بودن، بلکه به خاطر ارثيهٔ بزرگى که در اختراع نگهدارى مى‌شود، پذيرفته مى‌شود. کودک بزرگ شده و به پسرخاله‌اش که یک بی‌خرد بی‌باور است علاقه‌مند مى‌شود و بعدها در کنار مشکلات اقتصادى به عنوان یک جوان به او کمک مى‌کند. پس از فوت عمه، او ادارهٔ خانه را به عهده مى‌گيرد و از منظر اقتصادى به خانواده کمک مى‌کند. ازدواج تنظيم‌شده با پسرخاله با ظهور يک رقيب به هم مى‌خورد. اين روایت دربارهٔ زنى فداکار است که با وجود ناکامي‌ها و زندگي‌هاى سطحي، نمى‌گذارد خوشىِ زندگى از او گرفته شود.