اثبات اینکه لاک‌پشت‌ها در موسیقی پاپ دهه شصت به اندازه گروه‌های معروف‌تر حیاتی بودند، این مستند دلنشین سال هزار و نهصد و نود و یک با شخصیت‌های پر انرژی گویندگان گروه یعنی مارک ولمن و هاورد کیلین (معروف به فرو و ادی) همراه است که حکایت‌هایشان با ملاقات‌های به یادماندنی با باب دیلن و بیتلز به اندازه موسیقی گروه سرگرم‌کننده است. گفت‌وگوهای با هم‌گروهی‌ها نشان می‌دهد که لاك‌پشت‌ها واقعاً «با هم شاد» بودند و از محبوبیت خود لذت می‌بردند بدون دغدغه‌های ایگو که بسیاری از گروه‌ها را آزار می‌دهد. همه چیز تنها سرگرمی نبود، اما فصل «دادخواست‌ها» نیز نمونه‌ای خنده‌دار از خطرات راک و رول را ارائه می‌دهد. بهترین قسمت این است که آهنگ‌های لاک‌پشت‌ها (از جمله «او دختر من است» و «الینور» و بسیاری دیگر) با فیلم‌های کنسرتی کمیاب، حضورهای تلویزیونی و تبلیغاتی به شکلی بدون درز با هم ترکیب شده‌اند.