گابریل به خانهٔ خود در جنوب ایتالیا بازمی‌گردد تا از پدرش ارنستو که پیشخدمت ایستگاه بود خداحافظی کند. این پیرمرد در ذهن گابریل یادآور کودکی، مادر مهربان، عمو و دوستانش است اما همچنین خشم و تلخی پدرش نسبت به شکست در دستیابی به آرمان‌های هنری‌اش را نیز به خاطر می‌آورد: ارنستو معتقد بود destined است تا نقاشی مشهور شود و برای این باور از هر چیزی می‌گذرد، حتی کرامت انسانیِ خودش. در سال‌های بعد، به‌واسطهٔ شانس و واسطه‌ها، گابریل کم کم درک می‌کند ارنستو چه شخصی بوده است و چه چیزی از پدرش در وجود اوست.