خط داستانی
اپرای لئونارد برنستین در سال 1952 یک sátیر تند بر روی پوچی ارزشهای مادی و وعدههای دروغین راحتیهای حومهای است. این تولید که توسط خود آهنگساز رهبری میشود، یک گروه بازیگر زنده را در یک صحنه انیمیشنی به نمایش میگذارد. این اثر که تحت تأثیر جاز و کمدی موزیکال آمریکایی قرار دارد، یک ترکیب نوآورانه از هنر لیریکی و سرگرمیهای محبوب است.