یعقوب و مانو راهبردهای بقاِ ویژهٔ خود را گسترش داده‌اند. بدون خانهٔ دائمی یا کار ثابت، در اردوگاهی موقت در جنگل‌ها زندگی می‌کنند و وقتی نیاز به دوش گرفتن دارند از استخر عمومی استفاده می‌کنند. همواره با کمبود نقدی روبه‌رو هستند و با ارائهٔ خدمات انسانی امرار معاش می‌کنند. آن‌ها می‌فهمند چه چیزهایی در زندگی دیگران کم است و با برآوردن خواسته‌ها و ارائهٔ آنچه را که دیگران نیاز دارند یا کمبودش حس می‌شود، زندگی می‌کنند.