در ۲۵ آوریل ۱۹۷۴، مردی به تنهایی در لارجو دو کارمو قدم زد. او به درب پادگان نظامی GNR کوبید و وارد شد، بدون سلاح و بدون هیچ همراهی. در داخل، رئیس دولت، مارسلوی کاتانو، در انتظار بود، در محاصره نظامیان و مردم. مردی که آن بعدازظهر به او خیره شد و خواستار تسلیم شد، با تضمین امنیتش، به تازگی گردان توپخانه ۱ سانتارم را در تصرف پایتخت رهبری کرده بود. بدون شلیک یک گلوله، او موفق شد رژیمی را که بیش از ۴۸ سال عمر داشت، سرنگون کند. این آخرین قدمی بود که باید برداشته می‌شد و او آن را بدون تردید برداشت و به چهره‌ای غیرقابل انکار تبدیل شد که روز آغاز دموکراسی در پرتغال را رقم زد.