خط داستانی
روایت انتزاعی، فیلم دفترچه و سفرنامه که به یاد روزمرگی میپردازد. روالهای روزانه من و انحرافاتم در نیم سالی که روی صفحه میگذرد در حالتی مبهم به تصویر درمیآید. موسیقی کانکریت همراه با تصاویر گرفتهشده از نمونههای صوتی دوران کودکی من است که دوباره استفاده میشود. تفکر درباره خاطرهها، فیلم به عنوان ماده و ۱۶ میلیمتری به عنوان رسانهای تحریکآور با تاریخچه طولانی از فیلمهای خانوادگی و کارگردانی غیر حرفهای. این فیلم به عنوان سندی برای آرشیو زمان و مکان عمل میکند و راهی برای بازگو کردن اینکه در این نقطه از زندگیام چه کار میکردم و کجا بودم است — نقطهای که هنوز احساس میکنم که در آن بیثباتی وجود دارد. چیزی برای نگاه به آن و فقط با یادآوری بعدی قابل فهم است.
