آخرین کاروانسرا (اودیسه‌ها) مجموعه‌ای از روایت‌ها، پاره‌هایی از سرنوشت‌ها، تکه‌هایی از زندگی مردان و زنان است — از آن «پناه‌جویان»، «غیرقانونی‌ها» و «مهاجران» که با وقار بیشتری به خود لقب می‌دهند «مسافران». این، دریای واقعی از اودیسه‌های زمان‌خرده‌گیر است، گاهی قهرمانانه، گاهی عادی و همیشه دراماتیک. در آغاز نگارشی برای تئاتر بود، اکنون فیلمی است. سفری هنری کاملاً تازه با استفاده از سینما برای عمق بخشیدن به مادهٔ 原ی بی‌پایان، و هدف آن به ویژه حفظ وعده‌ای است که به کسانی که داستان‌هایشان را روایت می‌کنیم داده‌ایم: شنیدن صدای آنان.