سلطان، فاحشهٔ کوچک شهر و جغل‌خوار او خداداقدش قصد می‌کنند به شهر بزرگ مهاجرت کنند تا رویاها و دارایی‌های کم‌جان‌شان را با خود ببرند. سلطان به فریب‌کاری‌های روشن و هنرمندانه‌اش می‌پردازد اما هدفی پیدا نمی‌کند. کارش سقوط می‌کند. به‌طور ناامیدکننده‌ای، خدادابخش نیز برای یافتن کارهای متعدد ناکام می‌ماند. تنهایی و ناامیدی سلطان در اشتیاق به «سلوار»ای که برای کامل کردن پیراهن سیاه برای عزاداری محرم لازم دارد، عیان می‌شود