در نخستین اثر پازکال پوتسزه‌سره، خانمی که کمی پس از آزادی از زندان است عاشق مردی می‌شود که از صندوق اعتراض یک کلیسا جیب بری کرده است. برخی منتقدان سبک خشک را در کنار پازولینی می‌دیدند در حالی که کارگردان تلاش دو نفر ناامید برای ساختن نوعی خانواده ناایمن را نشان می‌دهد. در پایان می‌توان تقریباً حس کرد باز هم رشته‌ای باریک از امید برای آنها وجود دارد که به آن چنگ بزنند.