خط داستانی
این فیلم بر دو محور اساسی متمرکز است: بررسی روشهای نمایش سینمایی و تصویر انتقادی از اسپانیا رسمی در زمان دیکتاتوری فرانکو. «مونتاژ جذابیتها» و برشتگرایی در دوزهای قوی. امبرکل از قطعاتی تشکیل شده است (برخی از آنها فیلمهای آرشیوی هستند) که به جای پیشرفت، با پیوندهای غیرمعمول طنینانداز میشوند، با صحنههای دِجا وو که بیشتر وعده میدهند اما به شدت ناتمام باقی میمانند. جاناتان روزنبام گفت: «کمتر کارگردانی از زمان رسنایس بهطور بیرحمانهای با انتظارات روایی ناخودآگاه بازی کرده است تا ما را آزار دهد». یادگیری از احساس غریبی که روسلینی ایجاد کرد وقتی که بازیگران شناختهشده را به مناظر وحشی در جنوب اروپا پرتاب کرد. پورتابلّا کریستوفر لی را در بارسلونای رویایی میگرداند. بدون شک، فیلمی که از نظر ساختاری پیچیدهترین و از نظر سیاسی عمیقترین اثر پورتابلّا است، که به شدت شاعرانه است.
