تاراس شوچنکو، هنرمند و شاعر جوانی که در یک خانواده دهقانی اوکراینی بزرگ شده، تمام سختی‌های زندگی سرمستی را تجربه کرده است. در سال‌های تحصیل، او به وضوح معنای هنر واقعی را شناسایی می‌کند که خدمت به منافع مردم است. اشعار شوچنکو سرشار از عشق به مردم عادی است. خلاقیت آتشین و آزادی‌خواه او در سراسر روسیه شناخته شده است. نیکولای اول این شاعر را به قلعه دوردست کاسپین تبعید می‌کند تا به عنوان یک سرباز عادی خدمت کند و از نوشتن یا نقاشی کردن منع می‌شود. در روزهای سخت شاعر، او از حمایت سرباز اوکراینی، اسکوبلِف، انقلابی لهستانی، سیراکوسکی، کاپیتان کاسارِف و فرمانده قلعه، اوسکوف برخوردار است. برای آزادی او، چرنیشفسکی و دوبرو لیوبوف سخت در تلاشند. و سرانجام، شوچنکوی بیمار و سالخورده آزاد می‌شود. او به همراه چرنیشفسکی و دوبرو لیوبوف، رویای آینده‌ای روشن برای میهنش را در سر می‌پروراند، زمانی که مردم روسیه و اوکراین زنجیرهای بردگی را از پای خود می‌گسلند.