آخرین سال در مدت صد و چهاردهم دقیقه

کارگردان سال پایانی زندگی زنی را که به پرورش او کمک کرده بود، به تصویر می‌کشد، در حالی که سن به آرامی از او برتری می‌گيرد. سبک ساده فیلمبرداری که در آن نه دوربین و نه شخصیت اصلی هرگز استودیو یا خانه‌اش را ترک نمی‌کنند، به ثبت نسبتاً شدید و بسیار شخصی از زمان سپری‌شدن و رابطه با کسی که دوستش دارد منجر می‌شود. این اثر خام اما رسمی است که با حساسیت از هر گونه تلنگر کیتیست sentimental دوری می‌کند و بیننده را به سفری عاطفی در واقعیت روزمره روزهای Bunina و وضعیت جسمانی و روانی او که به‌طور بی‌رحمانه رو به فزونی است، می‌برد.