لوئیس بونوئل

لوئیس بونوئل پورتولس (به اسپانیایی: [ˈlwis βuˈɲwel poɾtoˈles]؛ 22 فوریه 1900 - 29 ژوئیه 1983) یک فیلمساز اسپانیایی بود که در فرانسه، مکزیک و اسپانیا کار می کرد. بسیاری از منتقدان، مورخان و کارگردانان او را یکی از بزرگترین و تاثیرگذارترین فیلمسازان تاریخ می دانند. آثار بونوئل به‌خاطر سوررئالیسم آوانگارد خود که با تفسیرهای سیاسی و طنزهای اجتماعی نیز همراه بود، شهرت داشت.

اغلب هم همینطوربونوئل که با جنبش سوررئالیستی دهه 1920 ذکر شد، از دهه 1920 تا 1970 فیلم می ساخت. او با سالوادور دالی نقاش پرکار سورئالیست همکاری کرد و فیلم‌های Un Chien Andalou (1929) را ساخت که در دوران صامت و عصر طلایی (1930) ساخته شد. این دو فیلم به عنوان تولد سوررئالیسم سینمایی تلقی می شوند. از سال 1947 تا 1960 او مهارت های خود را به عنوان کارگردان در فیلمبرداری در مکزیک توسعه داد و ملودرام های زمینی و انسانی مانند Gran را ساخت.Casino (1947)، Los Olvidados (1950) و Él (1953). اینجاست که او اصول داستان سرایی را به دست آورد.

بونوئل به ساخت فیلم‌های طنز هنری، غیرمتعارف، سوررئالیستی و سیاسی روی آورد. او با فیلم درام هنری پیچیده اخلاقی ویریدیانا (1961) که دیکتاتوری فرانکوئیستی را مورد انتقاد قرار می‌داد، مورد تحسین قرار گرفت. این فیلم برنده نخل طلای جشنواره کن 1961 شد. وی سپس به انتقاد از شرایط سیاسی و اجتماعی پرداختدر «فرشته نابودگر» (1962) و «جذابیت محتاطانه بورژوازی» (1972) که بعدها برنده جایزه اسکار بهترین فیلم بلند بین‌المللی شد. او همچنین دفتر خاطرات یک خدمتکار اتاق (1964) و Belle de Jour (1967) و همچنین آخرین فیلم خود را که شی مبهم آرزو (1977) ساخته بود، جایزه بهترین کارگردانی انجمن ملی منتقدان فیلم را دریافت کرد.

بونوئل برنده پنج جایزه جشنواره فیلم کن و دو جایزه برل شددر جوایز جشنواره بین المللی فیلم و یک جایزه بفتا و همچنین نامزدی دو جایزه اسکار. بونوئل افتخارات متعددی از جمله جایزه ملی هنر و علوم برای هنرهای زیبا در سال 1977، کمک جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو به جایزه سینما در سال 1979 و شیر طلایی شغلی در سال 1982 دریافت کرد. او یک بار در سال 1968 نامزد جایزه نوبل ادبیات شد.نظرسنجی تیک از 250 فیلم برتر تمام دوران.