ایرا استادلن (زاده ۱۶ ژانویه ۱۹۲۴ – درگذشته ۱۸ آوریل ۲۰۱۰)، که با نام حرفه‌ای آلن سوئیفت شناخته می‌شود، یک صداپیشه آمریکایی بود که برای بازی در نقش شخصیت‌هایی از جمله سیمون بار سینیستر و ریف راف در نمایش کارتونی Underdog شناخته می‌شود. او صدای بسیاری از شخصیت‌های فیلم The Bluffers، اکثر صداهای نمایش عروسکی زیر آب در دهه 1960 Diver Dan و صداهای گروه کارتون‌های تام و جری 1960-1962 Gene Deitch را ارائه کرد. سویفت بچه بودمجری برنامه تلویزیونی en's در WPIX در شهر نیویورک در نقش "کاپیتان آلن". او نام حرفه ای خود را از کمدین رادیویی فرد آلن و طنزپرداز قرن 18 جاناتان سویفت گرفته است. سوئیفت یک ستاره اولیه تلویزیونی بود که از 10 سپتامبر 1956 تا 23 سپتامبر 1960 مجری برنامه Popeye Show بود تا اینکه مجبور شد برنامه را ترک کند. دلیل اخراج او از «نمایش پاپی» تفاوت های خلاقانه با مدیریت ایستگاه بود.(اطلاعات را می توانید در «The Popeye Show "Aticle in the NYC Kids Shows Round Up" بخش "TV Party.Com") سوئیفت اکثر صداها را در پارتی هیولای دیوانه Rankin/Bass انجام داد؟ که در تیتراژ فیلم به عنوان Alan (sic) Swift شناخته می شود.  او اکثر صداهای شخصیت ها را برای نمایش NBC Howdy Doody تامین کرد، و زمانی که بوفالو باب اسمیت، که خودش صداگذاری شخصیت عروسکی اصلی هودی دودی را انجام داد و بارها اعلام کرده بود که "هیچ کس دیگری نمی تواند هادی را انجام دهد" دچار مشکل شد.حمله هنری، سوئیفت در آخر هفته چند ضبط را به خانه برد، دوشنبه برگشت و صدای هادی را برای بیش از یک سال انجام داد. او پس از جدایی ناگهانی اولین نویسنده کمدی و ترانه سرا، ادوارد کین، این کار را بر عهده گرفت.سوئیفت با بازیگر لنور لاومن ازدواج کرده بود و پدر بازیگر شخصیت، تقلید و خواننده، لوئیس جی استدلن، پزشک سلامت جامع، ماکسیم استدلن و روان‌درمانگر، کلر اِی استدلن است. او در منهتن زندگی می کرد. جین دیچ، دوست شخصی و کارگردان آلن می‌گوید: «چند سال است که آلن از یک سری بلایای سلامتی رنج می‌برد، زیرا هنگام راه‌رفتن با سگش زمین خورد و لگنش شکست. از آن لحظه، یک چیز به چیز دیگری منجر شد».. دیچ، یک مهاجر آمریکایی که در جمهوری چک زندگی می‌کند، افزود: «اگرچه [من] 50 سال است که اینجا هستم، تقریباً یک سال بدون بازدید از آپارتمان خیابان 57 او، و نه یک روز بدون ایمیل و آخرین بازدید از اسکایپ می‌گذرد».

از ویکی پدیا، دانشنامه آزاد